لیلیت

دوست دارم نظرتون رو راجع‌به آدمایی که با بند پ پیشرفت می‌کنن بدونم.

داستان اینه که من یه آدمی رو میشناسم که میگه من هیچوقت دنبال کار نگشنم کار دنبال منه و به روز توی کرونا منی که تاحالا کار نکرده بودم از طریق فامیلمون که زنگ‌زد خونمون دورکاری یه شرکت خوب شدم.

یادمه که از اینکه اولین شغلش مدام زیر لحاف بوده برای لذت بخش بود

همین آدم چندسال بعدش استخدام رسمی شد یه جای اداری و دولتی از قضا من پیگیر استخدام های اون دوره بودم و مدام مفاد چک می‌کردم. متوجه شدم سنش و سابقه و حتی تحصیلات هنریش میلنگه. حتی یه بار ازش پرسیدم چون رسته خودم هم مناسب اون آزمون استخدامی نبود. اما اون میگفت من رزومه فرستادم و... بعدم کمی آموزش.

حالا دروغش از اونجایی درآمد که چندبار راجع‌به فامیلشون توی همون محیط نوشت. از اونجایی که شهر محل زندگیش نیود کاملا واضح شد.

حالا این آدم از اون طریق رفت سمت شغل موردعلاقش و مسیرش هم کوتاه شد. شما هم فکر می‌کنید شانس مهمه