Crying in my shoulder 

یادش می افتم.

چون همش اون مدت میکس های کیم سه رون فقید رو می‌دیدم.

آدمیزاد خسته شده. چندبار قراره بزرگسال بشه. تا کی؟

حس خفگی داره زندگی برام خفگی ۱۵ سالگی خفگی ۲۰سالگی.

حتی خفگی ۱۱ سالگی.

قایم شو پیدا نشو.

دقیقا نگشتم.

بهرحال اگر آدمی هستی که گوارش حساسیداری یا گوارشت به اعصابت وصله راه سختی داری. این زن بابامه. اعصاب و معده. اون همیشه از اون قرص سبز ریزا میخوره.

آیدین به ردپا از رها و نوجوونی و نوشته های اونموقع بود برام.

چرا یادم رفت بهش بگم اگر جایی می‌نویسه بهم بگه 🥲

هنوز کانالاتونو نخوندم میام میخونم.

فقط آیدین رو سرچ زدم و همین چند روز پیش بهش گفتم چی قبلش کو گفت تو زیر مجموعه اون یکی می‌نویسه😞

+خیلی غمگین شدم که مهربان از اینجا خداحافظی کرد.

بعد یادمه اولا که اینجا اومدم یادمه اسم وبلاگ مهربان رو اینجوری یادم موند، اون دختره که تو اسم وبلاگش کلمه شیشه‌ای داره. بعد یه بار راجع‌به همین براش کامنت گذاشتم. بعد مهربان سعی کرد کمکم کنه برگردم به وبلاگم که دسترسیم قطع بود. بعد مهربان شد یکی از اون آدمایی که حس آشنایی بهم میداد. آدمایی که حس می‌کنی انگار سالهاست می‌شناسی. یا شاید در زندگی قبلی دیده باشی شون❤️

فکر کن این همه سال بنویسی اما گاهی پای پایان یه یادداشت بمونی.

این زبان انگلیسی داستانی شده. من تو مدرسه کلاس زبان میرفتم و زبانم خیلی خوب بود. اول دبیرستان رها کردم و افتادم تو ریاضی فیزیک ملعون. بهرحال. یه دوره کنکور زبان دادم همچنان دوست داشتم زبان رو خیلی بیشتر از ریاضی اما کمتر از هنر. هرچند زبان نخوندم دانشگاه. الان همیشه روتین دارم اما هیچوقت تموم نمیشه. نمی‌دونم مشکلم باهاش چیه. گاهی فکر میکنم چون خودمو قاطی زبان های دیگه کردم نسبت به انگلیسی حس خوبی ندارم. خب الان بایدیه. این کاریه که امسال باید بکنم. حداقل تسلط در نوشتار. لولم متوسطه. تو لغت خوبم خیلی چیزها رو بلدم اما یادم رفته. نمی‌دونم چرا رغبتی ندارم بشه.

یه چیزی میگم اما زیاد یا آلمانی هم حال نمیکنم. در حد لغت سازی خوشم میاد.

نمی‌دونم دیگه هرچیزی که نرمال و خوبه من دوست ندارم.

خونه تنهام و دارم زندگی میکنم. فکر کنم آرزوم داره این میشه. تنها زندگی کردن.

وقتی میبینم تنهایی کیفیت زندگیم فرق داره چطوری خودمو گول بزنم؟

شما چطوری انجام میدین؟

من مشرف به پنجره. هر پنجشنبه بیهوده می اومد من از پنجره میدیدمش اون به بالا نگاه میکرد. هر اردیبهشت میدیدمش هر اذرماه. بدون کلامی. بدون کلامی.

حالا نمی‌بینمش حالا نیست حالا آرزوم برآورده شده دیگه از یه راه رد نمیشیم. حالا زنی که دوستش داره شبیه منه.

مرد گم شده بود. کاپیتان نمی‌دانست کجاست. پنجره زیردریایی را محو گرفته بود. موهای زن خیس بود. 

صبح بیدار شد. موهایش بوی دریا میداد.

خام و مخدوش از تصور آنی.

چند روز پیش با یکی یه صحبتی کردم راجع‌به مشکل که راجع‌به علاقه به دوست معمولیش بود. اون دوست معمولیش به خصیصه مشترکی با یه آدمی که من در گذشته می‌شناختم داشت. هرچند اون آدم گفت این ها یکی نیستن. اما چطور ممکنه چنین همزمانی ای پیش بیاد چون اون آدم در گذشته من درست دو روز بعد این مکالمه از کانالم لغت داده منو از کانالش ریمووو کرد و چت هامونو دوطرفه پاک کرد حالا من دوساله با این آدم حرف نزدم. و حتی به اون شخص هم مشخصا چیز بدی نگیتم راجبهش.

چطور خودمو قانع کنم هم رو نمیشناسن؟

در ادامه با اون دختر چند ساله دوستم اما شناختم به حدی نیست که بدونم راست میگه. بعد رفتار پسره برام مهم نیست فقط می‌خوام بدونم دختره اگه امن نیست که دیگه ارتباطی نباشه.

اگر منو به شکل هارمونیکا تصور کنه چی؟

به این فکر می‌کنم که براش نامه بنویسم.

برای د عزیز. برای دست هایش گیر کرده در گلویم.

برای وقتی که حالم را میپرسد.

برای وقتی که در آغوشش در تاریکی به ماهتاب نگاه میکنم.

برای وقتی که راز هایش را میگوید.

د عزیزم 

نمی‌دانم در کجای زندگی جا مانده‌ام. امیدوارم مرا به خاطر بیاوری.

اگر منو به شکل هارمونیکا تصور کنه چی؟

به این فکر می‌کنم که براش نامه بنویسم.

برای د عزیز. برای دست هایش گیر کرده در گلویم.

برای وقتی که حالم را میپرسد.

برای وقتی که در آغوشش در تاریکی به ماهتاب نگاه میکنم.

برای وقتی که راز هایش را میگوید.

د عزیزم 

نمی‌دانم در کجای زندگی جا مانده‌ام. امیدوارم مرا به خاطر بیاوری.

مردی جذاب تره که چنگ بزنه یا مردی که هارمونیکا. هردو درگیر دستن اما من هارمونیکا رو میپسندم چون دست ها رو به وضوح میبینم.

امروز خیلی خسته‌ام دیروز هم خیلی خوابیدم. راستش دارم عادت شب بیداری پیدا میکنم. مدتیه کافئین نمی‌خورم و اینقدر روی بدنم لاجونم اثر گذاشته ترکش که نمیدونید. حالا هر روز هم نمی‌خوردم یا زیاد.

قسمت آخر یادداشت های ردیف آخر رو دیدم تو پرم خورد چون اون چیزی که اولین بار اومد تو ذهنم رو خیلی جدی نگرفتم. حتی از شهودم اینقدرم استفاده نمیکنم. اونوقت با عشق فراوان تابستان بی پایان رو شروع کردم اما تا بیست و چند هم که رفتم دیدم چرا این‌قدر کشش کمه. داستان اذیتم کرد. میدونی اون مرحله خواستم و نرسیدن اینا به جوری بود هیچ رقیب و مانعی نبود چندان و این دوتا همش میدونستن همو دوست دارن

 سریال کره‌ای چینی اینجوریه که طرف ممکنه فقط صورتش رو نزدیک صورت پارتنرش ببره و تو قلبت پروانه‌ای بشه. راستش شد اونم اوایل که مدرسه میرفتن. بعد همه چی جوری بود که دیگه ادامه ندادم فقط چند قسمت مونده بود تموم بشه. حقیقتا دوره بزرگسالی شوم حتی بوسه و رابطه شون اندازه یه رمان با سریال یوتیوب برام جالب نبود .

بعدتر از بیخوابی به مینی سریال یوتوبی دیدم. اسمش کراش دبیرستان بود و ادیتور ها به قسمت رو توی یه قسمت اشتباهی لینک کرده بودن اما بد نبود

 انتظار اثر فاخر نیست. شما فکر کن داری رمان زرد عاشقانه می‌خونی.

بهرحال روز خوبی نیست برای اینکه مامانم تو مخم بره اما می‌ره مثل متتته. دیشب قبل خواب داشتم فکر میکردم حتی دوست ندارم برای قرار فردا به کافه محبوبم برم زندگی اینجوریه الان برام. 

یه صدای پا میاد یه صدای پا میاد

همه چیز از اون ریلرز شروع شد. راستش من آدم ریلرز گردی نبودم، همیشه فکر میکردم ملت چرا سر صبح ریلز نگاه   می‌کنن. تا اینکه یه روزی از سر یه استرس خاصی خودم هم اینکارو کردم. هنوزم باهامه اما خیلی روش کنترل دارم. شما بببین چقدر کمه هنوزم که وقتی یکی میگه فلان ریلز رو دیدی میگم نه. واقعا نه.

بهرحال اون دختر بچه با موهای چتری میخونه این آهنگ گوگوش رو. راستش اون نمیتونه پیوسته بخونه اما جالب میخونه اینجوری که خود آهنگ رو دان کردم اما اونقدر برام جالب نبود.

اینروزا همش دارم فیلم میبینم از سر اجبار. حتی یه مستند. به این فکر کردم که من چرا ابنجوریم؟

مثلا وقتی به کاری که توش ناحقی میشه با اذیت میشم آخرش که دارم میام بیرون صد خودمو میزارم میگم این باعث میشه من بعداً اتفاق خوبی برام بیفته.

هرچند فکر میکنم از خورده نوطخوار هاییه که در گذشته از مطالب زرد دریافت کردم.

فکر کنم عباسمنش میگه چینی از کارت بدت میاد خوب کار کن تا کائنات به جای بهتری ببرت‌

به عباسمنش خرده نمی‌گیرم در نوع خودش در زمان خودش خوب بود.

خب حالا چندساله با استاد خارجی قرن پیش اینا شدم متوجه شدم همه اساتید نون اونو میخورن.

بهرحال من هیچوقت نمیتونم به آدمی که چیزی بهم یاد داده ولو بلا استفاده عوضی گری کنم.

گوگل پلی آلارم میده.

دولینگو تهدیدم می‌کنه چون چندروز پیش به ازای برگشتنم بهم ۱۳۵ روز استریک داد که من ۱۳۵ روز واقعا اونجا بودم ولی نبودم.

من کتابخونه بودم خونه بودم مصاحبه بودم کافه بودم جلوی در منتظر بودم ولی تو دولینگو نبودم.

امروز چنگ زدم که وای افکار مغشوشم محال بدهید و سریال شروع کردم. اخیرا نمیتونم سریال بببینم اگر بببینم جلو میزنم جلو جلو. نه حتی روی دور تند.

از قضا سریال چیزی بود که دست زد نمیتونم بزنم. سریال یادداشت های ردیف آخر،در باب نویسنده میانسالی که دستاورد ادبی نداشته و برای افتخار افرینی در این مقام استاد تصمیم می‌گیرد دانشجوی مستعدش را وادار به نوشتن کند اما در این مسیر اتفاقات غیر منتظره می‌افتد.من نمیتونم دست رد بزنم به فیلم و سریالی که حتی یکم راجع‌به نوشتن باشه.

در انتهای این یادداشت به کودکی برمی‌گردم. نمی‌دانم چرا به ساعت هشت شب فکر میکردم به غذا خوردن و تلویزیون دیدن. فکر میکردم بهترین زمان زندگی یا حداقل زمان ویژه‌ای باشد.

در حال حاضر نشستم و دارم به بی ملاخظگی های مادرم نگاه میکنم. 

وقتی pms  هستم وسواس ذهنی بیشتری میگیرم. تمام دیشب به این فکر کردم که از نقش والد مادرم بودن خسته ام. چه برسد والد یک کودک. مادرم حق کودک را خورده.

 یاد اون حقوق می‌افتی و غصه میخوری یاد اینکه باید ادامه بدیم یافتی غصه میخوری.قبلا اینطوری نبودی هر pms سرکار بودی دانشگاه بودی دم شهرداری بودی وسطمسرون جهاد تو روز بارونی بودی روز امتحان بودی. حالا دیگه نمیتونی انگار کامل نیستی. می‌خوای بخوابی اما مامان بهت طعنه میزنه و یاد فا می‌افتی که سه روز اول pms  مدام می‌خوابید.

چهار قسمت سریال معمایی میبینی.

جنگ.

بعد از جنگ دوست دارن برتر و برتر باشن. همدیگه رو در صف اجناس گرون بدرن. حالا که جنگ شد و گرونی از نیروی کار بیگاری بکشم. در در سال کوچکتر هم که دارید می‌بینید اقوام و فامیل چه جورین...

عزیزانم گفتم که همه نه.

من اینکه اینجا میتونیم کامنت همو جواب بدیم واقعا دوست دارم برعکس کانال.

در واقع تعامل متقابل با شماها.

امروز خیلی بد بودم. نمی‌دونم بعدازظهر که خوابیدم و یا زنگ پریدم دیگه تا شب خوب نبودم.

راستی دیوز یه کفش دوزک زرد دیدم روی دستم بعد چند روز قبلش خوندم توی فال اگه پروانه و کفشدوزک دیدی نشونه‌ست.

نه اینکه واردات قلبیم زیاد باشه اما دوست دارم مدتی به هیچ کسی فکر نکنم.

راستش دوست ندارم یک نویسنده مبادی آداب باشم به اندازه کافی در کلام هستم. مطمئنم اون یادداشت زیبا میشد اما من حرف کردم اون تیکه رو. هرچند توی کانال هم دوست هایس دارم که بارها دیدمشون اما حس کردم شاید توی جمع ادبی زشت بشه.

نمد.

هنوز نتونستم برم بلاگفا.

برای همین چیزهای یواشکی رو اینجا می‌نویسم.

همیشه طوری رفتار میکنم که کسی متوجه نمیشه ولی از درون مثل یه لگوی شکسته ام. بنابراین به این فکر می‌کنم باید ازدواج آرومی داشته باشم وگرنه می‌افتم.

نه امروز یک زودپزم.

سرم درد می‌کنه. آدما بهم میگن نپذیرفتی تا ناپذیری خوب نمیشی.

اونا نمیفهمن اگه نپذیرفته بودم که الان زنده نبودم.

پذیرش مقطعی و درمان ناپذیر.

با اون افادهای بی ‌‌ادب که توی خونش با کفش راه می‌ره و بهش میگه یه پلان رو براش اجرا کنه.

این روزا به سرش زده به ورق ملاتونین بخره. یه ورق ملاتونین که قرار نیست غول بشه و بخورتش. دیگه با هیچ زنی نخوابیده از وقتی خوابش نمی‌بره.

هووووووف سارا حسابی موی دماغه.

پست سر هم پست سر هم فکر میزنه اما اون هنوز خوابش نمی‌بره. به سارا می‌گه من دیگه خودم نیستم. من کالیگولا شدم تو هم یه مدت سمتم نیا چون نمیشناسمت. سارا یقه‌ی کارگردان رو‌ میگیره و با اون می‌ره. برای سارا مهم نیست.

کالیگولا به خونه برمیگرده. آرزو می‌کنه امشب خوابش ببره. 

اون عادم؟

هنوز عادت بدش رو ادامه میده. عادت بدی که سعی می‌کنه مخفی کنه.من از اینکه به این موضوع دامن زدم پشیمونم.

اینجوری که من عادت ندارم توی کانال های تلگرام کامنت بزارم به ندرت اینکارو میکنم مگه اینکه واقعا اون بخث رو بخوام.

امروز توی کانالی که خیلی ساله می‌شناسمش به سوال پرسیدم و آگاه به اینکه اون پیام رسان بود نه بات ناشناس.

بعد یه پسری اومد زیر سوالم مثلا یه چیزی گفت که من بیام بگم عه چرا ؟

خب من تو حالت عادی اینکارو نمیکنم اما کردم بعد گفت عه پس تو بودی هه تو سوال پرسیدی سوال حالا خاصی هم نبود 

دیگه بهش گفتم آره خیلی نگران بودم شخص شخیص تو بفهمه دارم سوال میکنم.

وای تمام این سالها دیدم همش میخواد با ادمین لاس بزنه و بی ادبیه اما فکر کرد منم ملایمم.

آره از ادب کردن آدما خوشم نمیاد.

راستش بحث لاس و لولول بودنش هم نبود اینکه اومد وانمود کرد که منو گرفته خیلی حاد بود برام.

دیروز با جمنای حذف میزدم واقعا رفت تو مخم. هرچند داشتم می‌پرسیدم اگه منو نمی‌شناختی فکر می‌کردی شغل آرزو هام چیه.

از اونجا به این رسیذیم که گفت فکر کن پولدار همه چی داری ارزوته چیکار کنی. گفتم آها.

بچه ها gpt درک بهتری داره.

بعدازظهر میخواستم گریه کنم.

اون فکر باعث شده مردم بسوزه و بدنم سرد بشه.

چیزی که باز هم کنترلی بهش ندارم.

سوم مین تلاشم برای خوابیدن با صدای تمیز کردن اینه با صداهای بلند شکست خورد رفتم بیرون چندبار هربار هوا گرم بود انگار زمین می‌جوشه.

بعدم دوش آبسرد گرفتم. 

کم می‌خوابی بعد هم نمیتونی جبران کنی.

بعد به موضوعی هم هیستریکت می‌کنه.

تو فقط به بدیهیات میخواستی اما نداری.

تصور کردم سوار اسب چرخانم بچگیام همش فکر می‌کردم چرا منو سوار اسب چرخان میکنن خیلی حوصله سر بره تحت الان دوست دارم. اون موقع عاشق تاپ چرخانی بودم که توی سرزمین عجایب یا یه خانه بازی سوار شدم.

بابام روز قبل امتحان ادبیات گلاس چهارم منو برد اونجا.

اون امتحان رو خوب دادم.

با دیت هوایی که خفه آن می‌کند چگونه برخورد میکنی؟

دست ها گردنت را فشار می‌دهد.

می‌گذاری خفه‌ات کند.

نوافن میخوری اثر دست ها کمرنگ شود.

نوافن میخوری چون دست ها بر همه چیز اثر گذاشته.

از خواب بیدار می‌شوی کاغذی نداری که بنویسی صفحه اول کتاب‌ شهر بهروز آقاکندی که گمان میکنید حالا دیگر چیزی نمینویسد با اتوکد می‌نویسی چون دیروز خودکار آبی از کیفت افتاده.

آنجا همان صفحه اول یادداشتی از دهه نود داری.

همان موقع که فکر میکردی واو عشق چقدر برایم مهم است. تو همیشه فکر میکردی عشق برایت مهم است. عشق ورای دوست داشتن است. عشق طلاییه زندگیست.

بعد از نوشتن احوالات آرزو می‌کنی کاش خواب طولانی است را به یاد بیاوری. مثل یک دائم الخمر سردرد داری. یاد نه سالگی آن می‌افتی با بچه ها و عمه و شوهر عمه جدیدت در حیاط فرودگاه هستی. اولین بار است او را میبینی. او زیباست. حداقل از همه‌ی مردهایی که در نه سالگی دیده‌ای. فکر می‌کنی مردی با این سیما چقدر جذاب است. او مهربان است. تو را با نام دومت صدا میکند. بین تو و تنها عمه‌ات که گمان میکنی شباهت دارید چیزی نیست هیچوقت نبوده اما تو از او خواست می آید. او از مادر و خاله ات زیباتر است، او یک شوهر زیبا داردان هم در بیست سالگی.

کتاب آقاکندی را ورق میزنی یادت هست شعر موردعلاقه‌ات چیست ؟

پاک

بله او از کلماتی که به نام ختم می‌شود نوشته مثل دیازپام.

یک شعر دیگر هم هست راجع‌به کت شلوار پیدایش نمیکنی.

نیاید اینقدر زود بیدار می‌شدی فکر می‌کنی بروی پیاده روی.

حالت خوب نیست.

مثل شلیک به خودت برمی‌گردی.

غروب می‌کنی 

دوست داشتی در حدود دنیا آقای مستقل و معشوقه اش باشی.

به کفش های زنانه فکر می‌کنی.

به مردی که معشوقه‌اش ساراست.

در خودت گوله می‌شوی .

فکر می‌کنی حاضری همین حالا فکر کردن به کسی تو را می‌کشت.

اما نه....

تو تمام نمی‌شوی.

داستان اینه که من یه آدمی رو میشناسم که میگه من هیچوقت دنبال کار نگشنم کار دنبال منه و به روز توی کرونا منی که تاحالا کار نکرده بودم از طریق فامیلمون که زنگ‌زد خونمون دورکاری یه شرکت خوب شدم.

یادمه که از اینکه اولین شغلش مدام زیر لحاف بوده برای لذت بخش بود

همین آدم چندسال بعدش استخدام رسمی شد یه جای اداری و دولتی از قضا من پیگیر استخدام های اون دوره بودم و مدام مفاد چک می‌کردم. متوجه شدم سنش و سابقه و حتی تحصیلات هنریش میلنگه. حتی یه بار ازش پرسیدم چون رسته خودم هم مناسب اون آزمون استخدامی نبود. اما اون میگفت من رزومه فرستادم و... بعدم کمی آموزش.

حالا دروغش از اونجایی درآمد که چندبار راجع‌به فامیلشون توی همون محیط نوشت. از اونجایی که شهر محل زندگیش نیود کاملا واضح شد.

حالا این آدم از اون طریق رفت سمت شغل موردعلاقش و مسیرش هم کوتاه شد. شما هم فکر می‌کنید شانس مهمه

(یه خانومه جدی تو سن مامان بزرگم اومد)چه خوبه که توی هر سنی هرکاری بخوای بکنی. من فکر میکنم ازدواج این آزادی رو سلب می‌کنه. بهرحال این راننده BRT محلی که از نزدیک خونه سوار میشم بار دومه که بی مسئولیت بازی در میاره منم بیخیال میشم.

دید ما دونفریم بهم گفت من فلان ایستگاه کار دارم ممکنه بقیش رو با فلان BRT بری؟

دفعه قبل تو جنگ‌بود همون اول دقیقا همین فلان چیز رو می‌خواست بخره. خب من اگه جدی بگیرم وایمیستم بحث میکنم اما در اصل انرژی بحث کردن نداشتم. بهرحال من حس کردم یه مرده‌ی زنده ام که دارم آمد تند راه میرم. یادم رفت بگم کارتمو هم جا گذاشتم. از اونجایی که اپلیکیشن‌ بانک پاسارگاد اذیتم می‌کنه پاکش کردم و همینطور نشد برگردم خونه چون در قفل بود و کلید نداشتم. اینجوری که تا ادامه روز با من همراه باشید.

امروز داشتم فکر میکردم الان من و اون دوستام که اومدم کانالم چطوری نظر بزاریم چون این معقوله رو اینجا دوست داشتم.  نصفه شب و صبح زود نتم بهتر شد اما امروز بازم میلنگه.

اااا خانوم عین آیه کامنتت رو خوندم پاک کردم جایی‌که گفتی رو چک میکنم ممنون.

ااا آب آبسرد کن کتابخونه خیلی شیرین بود نمی‌رم🥲

میخواستم یه سری عکس بزارم برای ویژن برد امسال اما پینترست باز نمی‌شد. فکر کنم تو پست قبلی گفتم وقنینت وصل شد حس بدی پیدا کردم. حس کردم به احوالاتی رو ساختم اما داره باد میبرتش.

اینجا نوشتن

کلونی تسک با دخترا

حتی حسی که هفته قبل داشتم و ازش نوشتم

دیدم خودمو دوست داشتم اینجا راحت می‌نوشتم

حالا فارغ از روزمره نویسی من همیشه دنبال پلتفرم درست حسابی برای نوشتن بودم گاهی نوشته های ادبی مو توی تلگرام نگاه میکنم شبیه من یا شبیه هویت من تو اینجا نبودن انگار حس لختی داشتم شاید حتی حس سانسور.

بعد فکر کردم کاش این برنامه خیلی ارتقا پیدا می‌کرد و میشد یه جای ناب برای نوشتن مثل خیلی سال پیش بلاگفا. اونوقت قشنگ میشد نه؟

شاید یه روزی شد.

یعنی ما به پلتفرم خفن فقط برای نوشتن داشته باشیم. 

لطفاً نگید ویرگول.

حس میکنم وسط سایت تبلیغاتی هستم وسط ویرگول.

از اون طرف دولینگوم باز نمیشه

دیشب همgpt سکته کرده بود و کلا جواب نمیده چون یوهو گوگلم هم آپدیت شده.

بعد از خیلی کانال ها لفت دادم متوجه شدم این مدت ذهنم آروم بودن و خیلی نمی‌تونم دیتا بدم بهش.

میتونستم bunker گوش بدم اما اشک ساز رو پلی کردم. اشک ساز مثل یه فیلتر هوا همه غصه هامو می‌ریزه بیرون. مثل به دستگاه روغن گیری تمام تن و روحمو فشار میده و میشه یه یادداشت شایده یه فکر که تموم نشه و تا ابد ادامه پیدا کنه.

حالا فکر میکنم بستنی آب شده ‌ام نه خورده می‌شوم نه خودم را دوست دارم. سس شکلات و تکه های رنگی هم حاشیه های من.

در این لحظه اس ام اس جانفدا در مرحله دوم بالای صفحه گوشی نقش می‌بندد. سعی می‌کنم فکر کنم در صحنه تئاتر گیر کرده ام. زنی هستم سنتی با لباس های توری تیره رنگ بورژواری. مرد روی صحنه را می‌شناسم او در زندگی فعلی می‌توانست نقش هادس را ایفا کند چه می‌دانم ارس. ناخن هایم بلند است بی ادب و فحاشم و زیر لب قصه میبافم. مرد روی صحنه نماد خفه خان انسانی است.

امروز داستان جوجه اردک زشت را خواندم قبلا کامل نمی‌دانستم. گمانم من هم جوجه اردک زشتم در مکان اشتباهی و هویت خود را نیافته. یعنی قوی زندگی خود هستم.

برهه ای از زندگی را بخاطر می آورم که قوی بودم. یادم هست که این عکس را پروفایل کردم. دوست دارم که خودم پشت خودم باشم و بس. خطاب به اکسی که فکر می‌کرد ممکن است قوی نباشم. اصلا یادم نیست چرا ولی چنان قدرتی برای ادامه زندگی در وجودم داشتم که این عکس را پروفایل کردم چه بسا که اکس مذکور کار بدی هم نکرده باشد.

حالا؟

آنقدر قوی نیستم گاهی در باز کردن در رب دچار مشکل می‌شوم. مستأصل به هر شاخه که پرواز می‌کنم می‌شکند. همه تخم مرغ خام بدون آنکه کاری با آنها کرده باشم شکسته اند.

در ضعیف ترین احوال ممکنم. از یک مکالمه شروع شد. می‌دانستم خوب نیستم. مکالمه مرا به قیاس بود قیاسی که سالها در خود دفن کرده بودم. قیاس را گذاشتم کنار باقی پازل ها کنار خانوم بورژواری، کنار پروژd t.a ، کنار حرف های فالگیر جوان، خرافه نیستم اما خب، کنار خودم و ضعف هام. دیدم دلقک‌ماهی‌ ام آماده تمام شدن بلیط ها و استراحت در جزیره خرچنگ های انسانخوار. در نهایت ضمانت روز مبادا هم اثری ندارند چون اثری ندارد. نمی‌دانم آخرش را چطور بنویسم. نه آنقدر مایلم نه آنقدر نامتمایل اما خوب می‌دانم میانمایگی وجودم از جوجه اردک زشت چقدر بیشتر است.

راستش کل این سریال برام خوشایند بود این ریتم موردعلاقمه.

امروز واقعا حالم صفره و باید برم بیرون.

یه تصمیمی گرفتم و دوست ندارم ازش برگردم.

مثلا گوشه کتابی که می‌خونی بنویسی اون دختره که امروز عبوسه و اسکارف قرمز پوشیده...

بعدتر خواستم ازت بپرسم اگه از کنار پنجره اتاقت قطار با فاصله نزدیک عبور کنه چه احساسی داری آیا تو رو یاد کسی میندازه؟

وقتی از نزدیک به گلدون هات نگاه می‌کنی چطور؟

خواستم ازت بپرسم به گم شدن با من فکر کردی؟

امروز شپ‌پره‌ام. پر از هذیون و مهتاب و کابوس.

کاش پروانه‌ی سفید دیروز روی دستم نشسته بود.

گاهی اوقات توی زندگیم پروانه میبینم و اون بهم نشون میده که دارم چیزی یا قسمتی از زندگی رو رها میکنم.

یادمه جایی کار میکردم یه روز که استعفا دادم چون مدیرکل یه زن بدجنس مردسالار بود، اون روز مدام پروانه دیدم.

حالا ما که از پروانه استفاده خوب میکنیم شما اگه سریال وجود اینکه رو بببینی متوجه میشی که میشه با پروانه یکی رو اغوا کرد😭اینجوری که می‌خوای بیای کلکسیون پروانه هامو بببینی؟؟

(این سریال متاسفانه از معدود سریال های صحنه دار کره‌ایه) 

+دارم خانباجی نامجو گوش میدم من هشت ساله این آهنگ رو گوش میدم+با اینکه کردی نمی‌فهمم عاشقشم. هربار گوش میدم انگار پره های به آسیب بادیم.

دست هایم را گرفتی و چرخ سیاره ها در آسمان را نشانم دادی.

تو می‌دانستی من هم می‌دانستم سیاره ها بهانه بودند.

بعد از آن مدت ها خواب دست های تو را می‌دیدم در حالیکه میگفتی 

سیاره ها اینطرفی می‌چرخن.

مهملات بعد از F.A

بعد دارم ایلیش گوش میدم و فکر میکنم اتفاقات شب نادیدنی هستن.

بعد تو تاریخی دارم زلف نامجو گوش میدم.

حقیقتا من هنوزم آهنگ هایی که صدساله از نامجو گوش میدم پسندمه و نمیتونم با آهنگ‌های جدیدش ارتباط بگیرم راجع‌به بمرانی هم همینه عجیب نیست؟

سرم درد می‌کنه اما دیشب مسکن خوردم. امروز خیلی ناراحت بودم اونقدر که گلوم درد گرفت(گلو :نقطه ضعف/چاکرای آبی)

(اگه اینجا کانال تلگرام بود مثلا، ازتون می‌پرسیدم اگه قرارع برم دیت چی بپوشم)

در رابطه با دیت دوم، شما باید به طرفتون دقیق‌تر بشید. اینجوری که عاقا من به دیت دوم اومدم باید با خودم روراست باشم خوشم اومده یا دارم توی یه پروسه خودمو میکشونه.

هم‌چنان بنظرم خیلی استایل نشه اما خب میتونید یکم متفاوت تر از قبل ظاهر شوید که ساید های دیگه تون رو به نمایش بزارید.

هیچ وقت همه چیز رو به طرف نگید. مثلا اگر یه کانال دارید که فقط برای غریبه‌ها مینویسید، اگه یه مهارت تفریحی دارید خلاصه همه تخم‌مرغ ها رو جلوش نشکنید.

به اخلاقش دقیق تر بشید...

من اعتقاد دارم آدما همون اول میفهمن باید ادامه بدن یا نه اما خودشون رو گول میزنن.

همینا به ذهنم رسید فعلا.

این زیر کامنت بذارید🤭

دیت اول درست بنشینید مثلا نیاید تو حلق طرف. یه دیت اول با یکی از دوستام رفتم میز سفره خونه بود و پسر توی حلق ما دخترا نشسته بود جوری که دیت صدمه؟!

توصیه از همون دوستم دست اول لباس راحت بپوش به لباس روزمره نه لباسی که بار اول میپوشی.

دست اول خیلی سوال نکنید فاز طرف رو نپرسید 

خیلی نخندی خیلی هم عبوس نباشی(هرچند من اگه برم بیاد ناخودآگاه قیافه ام نشون میده)

بهداشت و بوی خوش که کلا چه دیت چه هرچی....

خب حالا شما اگر توصیه ای دارید بیان کنید ببینیم 😆😆😂🥰 

می‌دانم که نباید این‌همه شعر بنویسم

و سپاب

اما یک جور سرگرمی است 

که به شکل شگفت انگیزی 

برایم درآمد هم دارد.

در این خانه‌ی بزرگ با دو گربه ، تنها زن کی می‌کنم.

طبیعی است که در این سن به فکر بیفتم که 

یکی از همین شب‌ها

بعد از نوشتن ده دوازده تا شعر می‌میرم و خنده دار است 

پیش از اینکه به تخت خواب بردم

شعرها را مرتب و منظم می‌گذارم وسط میز

که وقتی بوی تعفن بلند شد 

و صدای همسایه ها درآمد

یا اگر دوست دخترم تماس گرفت 

و تلفنش را جواب ندادم

این شعرها را پیدا کنند.

نه برای اینکه کردنم غم‌انگیز با بااهمیت باشد.

(آن موقع از اینجا رفته ام.)

اما شعر به آنها 

(آن منتقدین غرغرو)

میفهماند

که من تا آخر عمر خوب بودم 

یا شاید حتی بهتر.

چارلز بوکوفسکی 

متاسفانه توی گالری به اون روز برفی پرت شدم. همون روز که فکر کردم واو من اوکی هستم. اونجا من بودم و یه دختر کوچکتر از من شاید برای همین بود که فکر کردم خیلی خوبم بابا. بعد اون دختر بهم گفت که درون گراست جوری گفت که رنج می‌بره گفتم من چیم گفت تو میان گرایی همچنان متمایل به برون گرا. بعد اون دختر بخاطر سوالی که ازش پرسیدم و هنوز بعد یه سال یادم میاد خودمو سرزنش میکنم، کم حرف تر شد. هرچند مهم نبود من هم نمی‌تونستم وراجی کنم من خودفروخته لعنتی. ابن خاطره از آخر گالری اومد بالا این فقط یک تکه از چیزی بود که در ذهنم و بدنم زنده شد.

راستش برای این یادداشت جمع بندی ندارم و از دستم در رفته. نه یادداشت اصلا فکر کنید فردا روز عجیبیه و مردی که در شعرهام همیشه صورتش پنهانه رو بوسیدم. امیدوارم اون مرد سیسیلی باشه.

حالا من امتحان توی اون شهر راستش همیشه دوست دارم پسر سوییشرت زرد رو بببینم و ازش بپرسم چطور اینکارو کردم چطور میشد گم شد ولی واقعا گم نشد؟

من همیشه فکر میکردم من اون زنم زنی که همه چیز رو فراموش کرده.

عجیب نیست زنی باشی که معشوقه آن رو فراموش کردی این خودت رو فراموش کردی اما توی یه شهر غیرعادی پیدا کنیش اما همچنان ندونیم تو همونی. هیچوقت ندونی.

حتی نمی‌خوام این یادداشت رو کامل کنم.

وسط این فکرها، همزمان میتونم بهتون بگم دوتا سریال رو دراپ کردم اول اینکه سریال جدید آیو رو که تا قیمت ده دیدم ول کردم نمی‌دونم چرا اما دیگه دلم نمی‌خواد بببینمش دومی هم پنج قسمت درحال پخش مثل همون قبلی دقیقا سریال مشکلات مالی مارگو دیدم اونم احتمالا ول میکنم چون مارگو داره به خاک سیاه میشینه.

در این برهه باید بگم زندگی واقعا جالبه همه چیز به هم بستگی داره کجا به دنیا بیایچه درسی چه کاری که علاقه ای....خلاصه که دره و قله برای همه با هم فرق داره.

خب پاراگراف آخر شبیه استاد های انگیزشی شد و دلم نمی‌خواست بهرحال منم که آزمندیان نمیشم.

اگر از پیشینه مطالعات و علاقم به مباحث انگیزشی زرد و سنی که شروع کردم بگم احتمالا شخصیتی که اینجا میشناسید عجیب بنظر میاد.حداقل خوشحالم که تموم شده و الان هم  منطقی ام. 

خب شما اسم پست رو بببین!

من یه بار بامداد خمار خوندم تو مدرسه آنقدر ناراحت شدم و تازه اونجا فهمیدم اگه یک کتابی که دوست ندارم و مطابقم نیست بخونم یعنی چی. یه حالت کابوسی شده بود برام. بله همین بامداد خمار.

من واقعا حس می‌کنم توی زندگی یک سال پیشم چهار سال پیشم ده سال پیشم نیستم. اوایل فکر میکردم چون هرچی میرم جلو زندگی کمتر باب میلمه حالا دارم نگاه میکنم امسال و پارسال من خیلی فرقی ندارن اما من هنوزم فکر میکنم اون پارسالیه من نبودم. نمی‌دونم چطور بگم شعار نه ها. انگار سرم و مغزم و بدنم و همه چیز یکی دیگست به پارسال که نگاه می‌کنه یادش نمیاد. وقتی این قمر میاد تو سرم حس واقعی نبودم اطرافم تشدید میشه.

بهرحال امروز دهانم تلخه مثل یه شکلات تلخ حس میکنم از تلخی زندگی میاد. از پنکه سقفی تو سرم. عزیزم حتی فکر افتادند پلیور قرمز  روی این زمین داره میره روی اعصابم.

نمی‌دونم همسایه بالاییمون چرا آنقدر بیشعور شده امروز سر ظهر چند بار گردو یا همچین چیزی شکست الآنم داره یه غلط دیگه می‌کنه.

جالبه همون روز یه فیلم کره ای دیدم که وا رفتم. چون این دو تا مضمون های تقریبا مشابه داشتن: فیلم ریش ابی.

حالا بزارید از مستاجر بگم، داستان از یک آپارتمان شروع میشه. یه مرد کارمند که اصرار داره آپارتمانی رو اجاره کنه اما زنی که قبلا اونجا ساکن بوده خودش رو از پنجره به پایین پرتاب کرده بوده و مرد به ملاقات زن می‌ره که توی کماست و...

ریش ابی، پزشک آندوسکوپ و کلونوسکوپ بعد از طلاق از همسرش وارد به شهر کوچک محلی میشه. اون یه اتاق کوچکی و کثیف اجاره می‌کنه که بالای یه قصابیه. یه روز پیرمرد صاحب قصابی برای آندوسکوپی میاد و تخت تأثیر داروی بیهوشی (مرسوم بوده که تخت تأثیر دارو هرکسی یک راز شخصی توی بیهوشی از خودش میگه) حرف های میزنه که مربوط به یک جنایته و ...

من هیچکدوم رو اسپویل نکردم. کمی از نقدهای مستاجر رو خوندم چون برام‌گنگ بود.

خیلی دلم براتون تنگ شده بود.

اون آقاهه هست تو اینستا اشغال هاشو قاطی می‌کنه تو مخلوط کن و میخوره این مواقع یادد اون میفتم بعد هم صدای اون سرآشپزه که می‌ره رستوران و غذاها رو نقد کنه و مثلا طنازه دوبلورش تو سرم می پیچه من اصلا دوست ندارم اونو اما یه همکار داشتم که مدام منو در معرض دیدش قرار می‌داد مثل این که ناخواسته طالبی رو پرت کنی تو حلق کسی.

دیرتر هم‌اتاقی‌ها رو دیدم. یه فیلم سطحی برای گذراندن. دختری که زیاد اعتماد به نفس نداره و در دبیرستان دوست صمیمی نداشته. توی دانشگاه با یه دختر محبوب و خوش لاس هم اتاقی میشه....و از این کارش به غلط کردن میفته.

همش یاد این حس میفتم راستش دوست دارم این خاطره از ذهنم پاک بشه. اون سفر شمال که مامان توش با ماهی مسموم شده بود و موقع برگشتن مجبور شدیم یه اتاق بگیریم تا صبح بشه و برگردیم اون اتاق اون زن و مرد که کلی بچه داشتن اون سرمای شمال که دیگه داشت آزارم میداد برحسب شرایط. ذهنم تعبیه شده که در بروز هر اتفاقی یه اتفاق احمقانه قدیمی رو بهش بچسبونه.

الان می‌تونم گریه کنم

چون تیتراژ قسمت هشت کلی خلاصه نشون داد و خداحافظی😕😭

خب اون دوره من یه سری شعر هم داشتم حتی تایپ و جمع بندی کردم اما برای چاپ نرفتم. خوشحالم که حالا ملت ادبیاتی دغدغه چاپ ندارن ولی بیاین روراست باشیم من چطور بدون کتابی که اون سال چا نکردم ثابت کنم همه‌ی این سال‌ها نوشتم و می‌نویسم. هرچند مدت زیادی از ادبیات مووان کردم.

مگه اینکه ادیبی هم فکری چیزی اینو بفهمه.

ولی مهم نیست.

من نمیدونم چرا مرض قند موروثی که هنوز بهش دچار نشده جدی نمیگیره. منم نمی‌گیرم. مادربزرگش با مرض قند کرده و مادربزرگم انسولین مصرف می‌کنه.

اخیرا حس چاقی دارم ولی فکر میکنم پف تصنعی حاصل از تیرویید باشه. پف احمقانه ای که بیشتر بالاتنه رو‌ خراب می‌کنه.

توی خیابون زیاد به چشم آدما نگاه نمیکنم. قبلا میکردم. دیوونه زیاد شده اخیرا برام پیش اومده با آدمایی چشم تو چشم بشم و مزاحم بشن.

می‌دونم اینو نیاید بگم اما زندگی کردن با مامانم خیلی سخته.

امروز حس کردم ریه‌ام توی گرمای مفرط خونه داره آسیب می‌بینه. 

خیلی دراما دارم نمیگنجه بیخیال.

من حس می‌کنم آدما نسبت به قبل از جنگ، نسبت به هم بی‌مهری شدن و پاش بیفته همو گاز میگیرن و بدتر از اون.

آخه ایرانی این‌همه حرص می‌زنی که تو شرایطی مثل این بیفتی جلو؟

اونم با پاک کردن اسم بقیه و حسودی؟

برای همین توی بولت ژورنال قسمتی رو گذاشتم برای ساعت بیدار شدن اینطوری مجبور میشم ساعت خواب و بیداری رو کنترل کنم.

اگر کتابی باهاشون اینکارو کرده بهم بگید. راجع‌به خودم خیلی بودن اما یادم نیست حداقل از روی نویسنده ها میتونم بگم سه نفر هستن که با تمام کتاب هاطون این حس رو بهم میدن.

کتاب جدیدم:عذاب شبانه 

راوی دختر بچه‌ای مدرسه‌ایه که با خانوادش توی به مزرعه گاوداری زندگی میکنن. اون از جزییات و اتفاقات و حس وقایع صحبت می‌کنه حتی وزغ ها ازش ممنونم چون فکر نمی‌کردم روزی خودم فکر کنم به وزغ ها حالا قسمتی از کتاب رو براتون میزارم.

(مستحضر باشید که کاری که لوکاس ریننفلت با این کتاب جایزه بوکر بردن) کاش میشد واقعا براتون بخونم😓

بعضی اوقات مدت طولانی در شخصی دیگر گیر می‌کردم، زیرا آسان‌تر از ماندن درون خودم بود.صندلی ام را کمی به با نزدیک کردن. ما هفته اول مدرسه متوسطه کنار هم مینشستیم. همان اول از او خوشم آمده بود. چون کوس های برای داشت که از موهای بلوند کاری‌اش بیرون زده بود و دهانش کمی کج و کوله بود. مانند عرپییکه رسید که قبل از آنکه تمام شده باشد خشک شده بود. گاوهای بیمار هم همیشه مهربان‌تر بودند، می‌توانستی آهسته آهسته ضربه بزنید بی آنکه یکهو بهت لگد بزنند.

گفت مگه تنهایی میشه رفت فلان جا.

تنهایی میشه چیکار کرد فلان جا ؟

من:تنهایی میشه تنها بود.

خب من زیاد اهل پرونده جنایی نیستم. قبلا دو سه بار پرونده های کری جین رو دیدم. دیشب هم دیدم یکی آپلود کرده یه پرنده رو.

خلاصه راجع‌به به تیم تاک کره‌ای بود.

چیزهایی که قبلا دیدم پرونده کیم سه روم بازیگری که خودکشی‌ کرده.

و پرونده به پیر ژاپنی به اسم اونا فینیکس.

خب من خیلی کم جذب صحبت های یوتوبی میشم نمی‌دونم چرا البته خودم خیلی از این کار خوشم میاد ولی اگه حس کنم حوصله‌ام سر می‌ره ول میکنم بعد مری جین واقعا برام جذابه تو این معقوله اینجوری که من از پرونده جنایی خوشم نمیاد اما با احت و اجرای مری جین حس بدی ندارم که وای قراره حالم گرفته بشه از شنیدن جنایات فلان پرونده. 

البته پرونده های که گوش دادم قبلا خیلی سبک بودن.

بهرحال من فکر میکنم بهتر عدم دسترسی به نت بین‌المللی، به چیزهایی که دوست ندارم هم علاقمند شدم. مثلا دیدم یه ریپورت تصویری در هفته از خرید حین.

وای یه فیلم دیدم خیلی خیلی جالب بود: snowpiercer

راجع‌به یه قطاره

  فیلم از انتهای قطار شروع میشه که جایگاه گداها و فقیرهاست، قطار تخت سیطره‌ی یه شخصه و تعدادی سرباز داره. بعضیا اونجا زاد و ولد کردن و بیست سال اونجا زندگی کردن. این افراد قصد دارم خودشون رو به موتور قطار برسونن که متوقفش کنن اما تا رسیدن به موتور قطار باید از واگن های مختلفی از خودشون عبور کنن و....

بهم بگو هنوز هم قرصی که برای زنده موندنت مهمه میخوری؟

دست بردم به تنش 

هزار آتش در تنش می‌سوخت 

من نمیدانم ساحره‌ای شاعره‌ای 

کم رو بودم

آرزو کردم زمان بایستد 

به او نزدیک شوم

چراکه در عشق کم‌رو بودم....

G

خیلی وقت پیش توی بلاگفا وبلاگ می‌خوندم راستش این عادت رو سال های متمادی ترک کرده بودم چون تلگرام کل این موضوع رو برام کاور میکرد اما هنوزم آدما بی سرو صدا چیزهایی می‌نوشتن.

مثلا به دختری بود نوشته بود چندوقت دیگه مهاجرت میکنم اما حیف شد این اخریا دیه روشی از شغل پیدا کردم که خیلی خیلی درآمد ایجاد می‌کنه اما باید برم با همسرم.

 یا یه دختری بود با یک نفر آشنا شده بود و باهم کار میکردم و این دختر یافته های رو به اون شخص یاد داده بود اما چون مکان مال اون شخص بود که این دختر حس میکرد داره بهش ناحقی میشه اومده بود بیرون. اون روز خیلی قمر کردم اون کار چی بوده؟

ذات نوشتن ابهامه. من تو قطارم اما تو فکر کن اینجام. 

بعد یکی از شماها نوشته بود نوشته های بلاگیکس رو فقط توی بلاگیکس پیدا می‌کنی و می‌خونی واقعا دیدم واه باز دورم دیواره.

از دیوار بدم میاد.

راستی امشب حتی دلم برای حموم گربه ها توسط اون دامپزشک مهربون هم تنگ شده.

بعد دیدم یه دختری که سالها مبخوندمش و کلی منبر داشت توی بله کاملا زده با پست های کم، همین باعث شد فکر کنم دیتاهام کانالام(توی زمینه های مختلف بخشی از علاقه های شخصیم)

فضای ابری آموزش هام , آدمایی که جز آیدی اطلاعات دیگه نداشتم ازشون، همش پرواز می‌کنه می‌ره تو هوا.

. جهان سخت شده عزیزم عشق چیه عزیزم؟

من و کافه دار و مسافران اتوبوس همه افسرده ایم.

از آخرین باری که تفسیر عشق بی معنا شد ده سال بعد هم شش سال‌‌

چندو چون زندگی منو بغهمی؟

تو حتی نمیدونی چی میگم.

سرگیجه دنیا روی سر چرخیدن 

آلزایمر 

مشخص بودن تاریخ

توقف کار زمان 

اگر بخوام از روزگار جوانی بگم. الان خیلی غذا خوردم و حالم واقعا بده از کرده خودم پشیمونم. احساس میکنم به ستوه اومدم. این‌جوری که شرایط این مدت آدما رو به ستوه اورده، من قبلا تجربه کردم پس ستوه در ستوه در ستوه. ستوه به توان سه.

اما کاش اینجوری بود که توی یه شهر آروم که هجیکردن اسمش سخت بود درس می‌خوندم و کار میکردم. حس غربت کشور زادگاهم، اینجا همیشه برای من غربت بوده. 

We are all trying???

این سریال رو دوست دارم تا اینجای کار سه قسمت اومده. 

داستان راجع‌به نویسنده‌ی ناکامیه که بیست ساله داره  فیلمنامه می‌نویسه اما برخلاف هم رده هایش نتونسته فیلمی تولید کنه. 

تفریحش تماشای فیلم های تکراری روی دیوار خونه‌ی برادرش که هیچوقت خونه نیست، دیدنه.

همه باهاش بدن. اون زیاد صحبت می‌کنه و این همه رو آزار میده. وقتی ناراحته از ارتفاع اسمشو بلند تکرار می‌کنه.

همکاراش طردش میکنن و میگن باید قطع ارتباط کنیم. اونا بهش انگ بی استعدادی میزنن. ساعت داره که زودتر از احوالاتش، احساسش رو نشون میده.

فقط به نفر هست که ممکنه شروع به درکش کنه. دختر همسایه که توی دفتر فیلم، فیلمنامه ها رو غربال می‌کنه....

بعد از نوشتن دوکبوکی یاد مرگ نویسنده‌ی دوکبوکی افتادم.

شاید هم مرگ خودخواسته.

جلوتر از من یه خانومی با موهای بنفش ماکارونی پروانه‌ای رنگ، ذرت منجمد ، لیموناد و چندان بستنی خریده بود. از آدمایی که غذا رو آروم و خوشمزه و کم درست میکنن خوشم میاد. همون لحظه متصور شدن که ماکارونی ها رو با سبزیجات فراوان درست کرده. اصلا ماجرا اینه که من ماکارونی دوست دارم اما مامانم درست نمیکنه یعنی ماکارونی دمی قبلارهپب میشد حالا نه نمی‌دونم چرا. ماکارونی های دراز رو نمی‌خوریم چون اخیرا بو میدن و من گه‌گاه برای خودم پاستای گوجه درست میکنم.

یه مصاحبه داشتم که دراپش کردم. نزدیک به محیطی که با اولین نشونه جنگ احتمالا تعطیل میشه. توی فکر تغییر شغلم. از اینکه مادیات و جغرافیا برام تصمیم میگیرن ناراحتم.

میگه آره.

میگم چرا خودم یادم نیست.

میگه چون باید همه‌چیز رو فراموش میکردی.

امروز به دو محبوب دلم یعنی گوجه سبز و دلمه‌‌ی برگ رسیدم.

اونوقت بایداعتراف میکردی و دهانت تلخ میشد.

سه روزه سریال نمی‌بینم.

تولد یه آدمیه که سالها دوستش داشتم بدون داشتنش اما خب تموم شده اما اردیبهشت فقط منو یاد اون میندازه. خب دراماتیک بازی بسه.

×یاد گوسفند وحشی میرفتم وقتی مرد داستان تو آره و نه بودن و واقعی بودن و نبودن از راننده می‌شنوه بیا اسم گربه رو بزاریم ماهی دودی ماهی دودی.

×یه گربه‌ی مشکی هست، امروز همش به این فکر کردم که کاش شرایطی داشتم که می‌تونستم ببرمش دامپزشکی و بعد بیارمش سرپرستش بشم. اما بالفرض که همه‌چیز اوکی بود من از دست زدن به موجوداتی که تکون میخورن میترسم. حس میکنم یه دوره از زندگیش گربه خونگی بوده. گاهی می‌شینه گربه های خونگی همسایه‌ها رو توی بالکن نگاه می‌کنه. چشم های مغروری هم داره. 

× می‌دونم اینجا نوشتن یعنی اب در هاون کوبیدن.

×گفتم شاید آدرس اینجا رو به سو بدم اما چه فایده داره وقهی اینجا نمی‌نویسه. بعد دلم برای قهوه درست کردنش, فیلم معرفی کردنش، صحبت هایش تنگ شد.

×امروز:

آبنبات قهوه/یه خانومه فکر کرد خیلی بچه‌ام بهم گفت خاله.

میخواستم آهنگ آپلود کنم براتون اما سایت آپلود نمیکنه برام آهنگ رو. پس خودتون کورتانیتزه نامجو رو پلی کنید.

(هرچه زودتر بهتر)

به چمنزار سیبرنیتیکی 

که پستانداران و کامیپوترها

در برنامه‌ریزی های دو جانبه اما هماهنگ 

با هم زندگی می‌کنند

درست مثل آب مالی که 

آسمان شفاف را لمس می‌کند

دلم می‌خواهد بیندیشیم 

(همین حالا لطفا)

به جنگل های سیبرنیتیکی 

که سرشار است از کاج‌ها و الکترونیک، 

جایی که گوزن‌ها با آرامش 

از کنار کامپیوتر‌ها می‌خرامند و می‌گذرند 

گویی که آنها گل های هستند 

با شکوفه های چرخان.

دلم می‌خواهد بیندیشیم

به محیط زیست سیبرنیتیکی

جایی که همه آزادیم از بند مشغولیات‌مان 

و دوباره به طبیعتا می‌پیوندیم،

به سوی خواه آن و برادران 

پستاندارمان باز می‌گردیم

و تمام این‌ها

با لطافت ماشین عشق پاشیده می‌شود.

براتیگان

زمستان، بهار، تابستان یا پاییز 

همیشه دوست داشتم این دوتا شخصیت توی ونزدی یک بهم برسن. اوایل جنگ این فیلم رو دیدم. عاشقانه‌ای عمیق در جریان نیست.پروژه موردعلاقم در جریانه. دیدن اتفاقی و ممتد آدمی که بهش احساس داری.

ولی من عاشق پس از تاریکیم، حتی شهر و دیوارها حتی گوسفند مد وحشی حتی سرزمین عجایب و بی رحم اما اولویت من پس از تاریکیه. بچه های انجمن میگن سلیقه‌‌ی نادری داری.

کافکا رو به برادرم معرفی کردم اما نخوند گفت چند صفحه خونده و خوشش نیومده.

کل امروز به دوخت گذشت.

بعد متوجه بوی عطر شدم. این قسمت ناراحتم کرد.  چند وقت پیش یه برگه تبلیغ عژذ گذاشتم پشت قاب گوشیم خیلی خیلی بوی زیادی داشت و بوی خوبی هم داشت. حالا اون رو خیلی وقته رفته اما منو یاد یه خاطره انداخت. در یک ثانیه کل اون خاطره یادم اومد و ناراحتم کرد. ازش نمی‌نویسم چون شش سال ازش گذشته و خاطره مرده محسوب میشه.

همه چی مثل سرگیجه تو سرم می‌چرخه. جزوه ها، قرص، سیم کارت، ساقه طلایی، چت ها و اخبار روبیکا... حس میکنم هیچی واقعی نیست.

حتی اگه خرس قطبی بودم و مدتی توی غار می‌خوندم بد نبود. حتی شخصیت توی نقاشی هم بد نیست. حالا که فکر می‌کنم حتی شخصیت های مه‌آلود موراکامی توی شهر باشم.

این یادداشت ناقص و مفلوکه. شبیه احساسی که پشت ترافیک داری یا وقتی با مردی که نمیشناسی قرار ملاقات می‌زاری. از هر طرفش به سوراخ باز میشه و میرسه به سطح. یه یادداشت آبکشی. موضوع اینه که فردا هم همینه.

بعد یاد یه کیف فیلای چند رنگ با دسته‌ی سرمه‌ای می‌افتم. وقتی چهار سالم بود و روی سکوهای مثلثی نشسته بودم. یه آبمیوه داشتم. اون سکوها جمع شد. به کیف فیلا که دوتا دایره بود و یه استوانه و توش زبر بود نگاه میکردم بهم حس بزرگ بودن میداد.

چند روز پیش از جلو خونه‌ی پنج سالگیم رد شدم. یه بالکن داشت. اما کف بالکن درست جایی بود که پنجره رو باز میکردی نه روی زمین یعنی باید خودتو بالا می‌کشیدی و روی سنگ سردش می‌نشستی. یادمه اونجا می‌نشستم اما خیلی کم. الان دوست داشتم اونجا رو داشتم. من بی‌ مأمن.

شما رسالتتون رو توی زندگی پیدا کردید؟

ناراحتم: گوش دادن به گمشدگان برای همیشه 

شما وقتی ناراحتید چی گوش میدید؟؟

این نسخه مال همه نیست ولی خب می‌دونید چندتا آدم تو دنیا هست؟؟؟کم نیستن که. اونم اون اکسی که بد بوده.

  امروز حالم خوب بود. به درون برگشتم و فکر کردم باید یکم به زندگی برگردم. از زندگی طلبکار باشم. می‌دونم فردا دیگه اون حس رو ندارم. اون حس رو نمی‌دونم نگه‌دارم.

سریال گرم و شیرینی که بهتون گفتم در نهایت با اینکه حس بسیار خوبی هم داده بود. توی یه قسمت آخر رفت روی مخم و مثل یه پایان باز با غیرقابل انتظار تموم شد.

می‌دونید کجاش؟

اونجایی که آدما می‌تونن باهم بمونم اما همو ترک می‌کنن. گریه می‌کنن. هندوانه زیر بغل هم می‌زارن. تو خوب بودی عزیزم تو یه تیکه از من بودی تو عامل خوشبختی من بودی. تو معنا بودی اما نمیشه باهم بمونیم. باید گریه کنیم و جدا بشیم.

نکته بعدی چرا آدمی که درست باهات تموم نمی‌کنه، نکوهش می‌کنی؟

آیا برای خودت ارزش قائل نیستی؟ نمی‌گم آدما بی قید و شرط متعلق به هم هستن اما واقعا من نمی‌فهمیدم دختر داستان چرا با بهانه‌ی رفتن و رفتن پیوسته همه چیز رو سخت می‌کرد. ابن مکالمه های پیچیده چی بودن؟ چرا پسره از اون پیچیدگی خوشش می‌اومد درحالیکه می‌گفت برای هم سخت نکنیم. چرا وقتی فهمیدن بارها سمت هم دویدن اما تو راه هم رو ندیدن چرا با شتاب بیشتری سمت هم نرفتن؟

بی‌خیال چرا حرص می‌خورم.حالا شبیه سرزنش شد اما من مشابه همچین چیزی از نزدیک دیدم. شاید بزرگ شدم و از این مسائل ظریف احساسی تعجبم میشه.

آیا لازمه طولانی تر بگم؟

حس می‌کنم معده‌ام توی دهنم راه می‌ره. الان نصفه شب.

خواستم بهتون بگم عصر تا این ساعت‌ها اعصابم راحت‌تره اما به این فکر کردم ما اونقدر هم نزدیک نیستیم. حتی اگر شما و من باهم به درون برگردیم.

اسم سریال رو نمی‌گم چون مطلب بالا اسپویل شاید محسوب بشه.

راستی نمی‌دونم اینجا باشم بعد یا نه.

از تبادل کامنت این‌جا خوشم میاد چه از طرف من چه شما اما امروز تو دسترسی به میزکار وبلاگ دچار مشکل شدم و اگر دوباره اینجوری بشه احتمالا نمیتونم پست بزارم.

راستی اگر سایت یا اپ فروش کتاب دست دوم میشناسید برام کامنت کنید کتاب ادبیات خارجی نه درسی.

فعلا 

۴بامداد

راستش موقع خوندن اخبار حس می‌کنم شکمم با چاقو ضربه می‌خوره. چه بسا پرت می‌شم بین دیالوگ های باشگاه مشت زنی.

نیاز به سکوت دارم اما نمیشه با وجود م نمی‌شه. سروصداهاش دیوونم می‌کنه. صبح ها صدبار از خونه خارج و وارد میشه. می‌دونی وسط این همه داستان این داستان مناسب من نیست. از این‌جا بدم میاد که نمی‌تونم راجب افکار و اعمال م بهتون بگم چون شاید بعدش بهش فحش بدم. 

امروز و دیروز از نظر ستاره شناسی هم فکر در عقرب هم روزهای سنگینه.

راهکاری که راجع‌به گذروندن این روزا دارم اینه:

+یه ژانری که ممکنه درگیرتون کنه ترجیحا ژانری باشه که خیلی دنبال نمی‌کنید تا ذهنتون درگیر بشه، فیلم و سریال بببیند.

+کاری که بلد نیستید به کار سبک مثل طراحی با بافتنی ، بافتنی برای تمدد اعصاب خوبه رو شروع کنید به یاد گرفتن.

+کتاب خوندن رو خودم توصیه نمی‌کنم چون من خودم آدم کتابخونی هستم اما این ماه جنگ بود کلا چهارتا خوندم فقط.

+یه زبان رو شروع کنید. سایت های ایرانی زبان زیادن.

فعلا همین....

تو راه شونه و گردنم دوباره درد گرفت. حس می‌کنم قراره دردش کل برنم رو بگیره. مامانم می‌گه برو دکتر اما از هر آمپول عضلانی به گردنم هراس دارم. دراما های فردین همیشه به جورن. صبح یه ایده اومد تو ذهنم اما یادداشت نکردم. همه چی حس تعلیق داره. مترو شلوغ بود. عصر بوران و طوفان شد و من یه گردباد بودم که راه می‌رفتم. تا بوت های عزیزم کلی خاطره تو ذهنشون دارن چون همیشه نمی‌پوشیدمشون شاهد هشت نه سال خاطرات من هستن، خاطراتی که خودم حالا به عنوان خاطرات شخصی بهشون شک دارم. دوست دارم اینجا عکس روزمره بزارم نمی‌دونم میشه یا اصلا امنه دسترسی یا نه.

صبح قرصمو نخوردم برای همین حس می‌کنم جون از بدنم خارج شده. الان قهوه خوردم ساعت خوبی نیست. سریال ها مونده و از استرس نمیتونم بببینمشون. زندگی گرمه. یه جور گرما که حالمو بهم می‌زنه.

اگه قرار بود داستان منو بخونی چه تیمی براش میزاشتی؟

مصائب  لطیف؟

اینجا نمی‌دونم چی قراره بنویسم.